Kaniulacja to trudne słowo, za którym kryje się de facto bardzo sensowna z punktu widzenia medycyny procedura – podawanie dożylne leków i płynów infuzyjnych oraz pobieranie krwi do badań. W mowie potocznej dużo częściej można spotkać się z terminem wenflon niż kaniula dożylna. Zazwyczaj kiedy ono padnie już wiadomo o co chodzi. Najprościej rzecz ujmując, kaniule to małe narzędzia, które ułatwiają lekarzowi podawanie leków bez ciągłego szukania żył pacjenta i wkłuwania się w coraz to nowe miejsca. Umożliwia ona też ciągłe podawanie płynów i leków poprzez kroplówkę.
Z kaniulacją czyli zakładaniem wenflonu najczęściej spotykamy się w trakcie wizyt w szpitalach. W Stanach Zjednoczonych aż 90% hospitalizowanych pacjentów ma zakładane kaniule dożylne by możliwy był ciągły dostęp do ich żył. Niestety bardzo wiele poważnych powikłań oraz problemów pacjenta związanych jest właśnie z tą procedurą. W najczęściej spotykanych sytuacjach kaniule umieszczane są na przedramionach lub na dłoniach.
Wskazania
Podstawowym wskazaniem dla kaniulacji jest potrzeba podawania pacjentowi dożylnie leków i płynów infuzyjnych. Jest ona nieodzowna we wszystkich rodzajach żywienia pozajelitowego, a także bez niej nie da się przetaczać krwi ani preparatów krwiopochodnych. Konieczność założenia wenflonu powstaje ponadto, kiedy pacjent musi być leczony poprzez ciągłe podawanie leku. Kolejnymi wskazaniami dla zastosowania zabiegu wprowadzenia kaniuli dożylnej jest profilaktyka. Wymaga się ich zakładania przed różnymi procedurami medycznymi a także u niestabilnych pacjentów. Ma to znaczenie zwłaszcza we wszystkich przypadkach pierwszej pomocy kiedy nie wiadomo jak rozległe są urazy pacjenta i jakie leczenie trzeba będzie podjąć.
Drogą dożylną leki podawane są pacjentom w ciężkim stanie. Ten sposób wykorzystywany jest także kiedy ograniczone jest wchłanianie substancji z przewodu pokarmowego lub lek nie może być podany w innej postaci niż dożylnej. Podawanie leków przez kaniule dożylne konieczne jest także gdy pacjent nie jest w pełni świadomy i mogłoby dojść do aspiracji doustnie podanego leku lub konieczne jest szybkie osiągnięcie wysokiego stężenia substancji w krwi pacjenta.
Zakładanie i kontrola kaniul dożylnych
Kaniule dożylne musi zakładać osoba przeszkolona, ponieważ zabieg ten wiąże się z ryzykiem dla pacjenta. Przede wszystkim bardzo mocno należy podkreślać zasady aseptyki, gdyż – jak przy każdym przerwaniu powłok ciała, a zwłaszcza dostępie do żył, tworzy się dogodną drogę dostępu dla chorobotwórczych drobnoustrojów.
Przygotowanie do kaniulacji rozpoczyna się od wyboru odpowiedniego naczynia do którego zostanie wprowadzona kaniula. Do niego dobierana jest odpowiednia kaniula pod względem rozmiaru. Musi być ona mniejsza od przekroju naczynia krwionośnego, ale jednocześnie powinna mieć odpowiednią wielkość, by dało się realizować zakładane procedury leczenia. W momencie zakładania kaniuli dożylnej pacjent powinien być poinformowany o celu i przebiegu procedury, jeśli oczywiście jest świadomy. Osoba zakładająca wenflon powinna mieć wygodny dostęp do miejsca wkłucia a skórę pacjenta należy wcześniej zdezynfekować.
Pamiętać należy, że maksymalny czas założenia kaniuli w jednym miejscu zależny jest od jej typu, przeznaczenia, wykorzystania, oraz reakcji pacjenta na nią. Źródła określają go różnie, zwykle na 48-72 godziny. Niemniej konieczna jest częsta kontrola wkłucia i natychmiastowa reakcja w przypadku zauważenia jakiegokolwiek problemu
Podobne artykuły: