O alali mówimy jeśli uszkodzenie struktur korowych nastąpiło jeszcze przed początkiem rozwoju mowy dziecka. Odróżnienie alalii od afazji może być trudne i wymaga przeprowadzenia dokładnej anamnezy i badania neurologicznego, a czasem dłuższej obserwacji logopedycznej dziecka.
Alalia, zwana też niemotą, słuchoniemotą, tym się różni od afazji, że następuje jeszcze przed rozwojem mowy. Charakteryzuje ją zwykle dostateczny rozwój umysłowy, dobra ruchomość narządów mowy oraz prawidłowy słuch fizjologiczny. Ale dziecko nie mówi w ogóle, posługuje się gestami, krzykami i onomatopejami lub kilkoma wyrazami z własnego słownika, zrozumiałymi tylko dla najbliższego otoczenia.
Dziecko nie jest w stanie także powtarzać. Taka niemota może trwać do 7 (alalia prosta), a nawet 14 roku życia (alalia złożona). Starsze dziecko przyswaja sobie coraz więcej wyrazów i wymowa może stawać się coraz bardziej poprawna. Alalia, tak jak inne wady i zaburzenia mowy częściej występuje u chłopców niż u dziewczynek. Czytaj dalej »
Warunkiem poprawnej artykulacji jest wysoka sprawność narządów biorących w niej udział. Prawidłowe przygotowanie aparatu artykulacyjnego polega na uzyskiwaniu w procesie mowy zręcznych i celowych ruchów języka, warg, policzków i podniebienia. Wysoka sprawność tych narządów może być uzyskana na drodze różnorodnych, wielokrotnie powtarzanych ćwiczeń. W głównej mierze należy kłaść nacisk na zdobywanie sprawności językowych przez dzieci w wieku przedszkolnym (3 – 6 lat) ponieważ kształtowanie się i utrwalanie wymowy poszczególnych głosek powinno zakończyć się wraz z edukacją przedszkolną. Należy pomóc dzieciom w pokonywaniu pojawiających się trudności, gdyż prawidłowa mowa wpływa na całościowy rozwój dziecka, a za tym idzie za przyszłe powodzenie w szkole, zdobywanie informacji, możliwości komunikacji i zawieranie znajomości.
Występuje ono u większości dzieci w okresie intensywnego rozwoju mowy. Rozumienie mowy poprzedza umiejętność artykulacji. Dziecko nie jest w stanie wypowiedzieć swoich myśli, reaguje emocjonalnie, szuka odpowiedniego słowa. Powtarza słowa czekając na odpowiedni wyraz.
Środowisko w jakim dziecko się wychowuje ma znaczący wpływ na jego rozwój. W wyniku zubożenia sfery emocjonalnej dziecka, będącej wynikiem choroby sierocej, długotrwałej hospitalizacji, wychowania w rodzinie patologicznej, czy w wyniku zaniedbań podstawowych potrzeb, może dojść do osłabienia motywacji do komunikacji.