Uzyskanie sprawności fizycznej u pacjenta z zawałem serca należy uznać za podstawowe zadanie i efekt rehabilitacji fizycznej. Nie zawsze jednak dobra wydolność fizyczna zapewnia choremu odpowiednie przystosowanie osobowościowe, a zwłaszcza emocjonalne.
Zawał serca, który w większości przypadków dokonuje się nagle, jest gwałtownym epizodem niosącym stan zagrożenia życia i „otarcie się” o krawędź śmierci. Jest również burzą w psychice, a więc poważnym stresem.
Już w czasie ostrej fazy zawału, a w większości przypadków bezpośrednio po niej, chory dokonuje „bilansu” swojego dotychczasowego życia i sytuacji w jakiej się znalazł w tak gwałtowny i nieoczekiwany sposób. Jest pełen obaw o dalszy swój los, a towarzyszą temu zwykle lęk i depresja. Obok troski o najbliższych, ich zabezpieczenie materialne, występuje również obawa o funkcjonowanie zawodowe i społeczne. Oprócz tego świadom jest, że istnieje realne niebezpieczeństwo zagrożenia życia.
Dynamika zmian zachodzących w sferze psychicznej chorego w przebiegu leczenia i rehabilitacji jest znaczna, lecz napotyka trudności przy próbie ich oceny. Kompleksowa rehabilitacja wymaga takiego ujęcia zagadnień życia psychicznego, aby można było uzyskać wyczerpująca informację o chorym na każdym etapie rehabilitacji.
Pierwszym zadaniem zespołu opiekującego się chorym w szpitalu jest zapewnienie mu poczucia bezpieczeństwa. Wszelkie czynności medyczne powinny być wykonywane sprawnie i spokojnie, aby w odczuciu chorego budziły przekonanie, że znajduje się w miejscu, w którym dla ratowania jego zdrowia i życia wszystko robione jest w sposób profesjonalny.
Podstawowy warunek w procesie rehabilitacji to wytworzenie akceptacji choroby i przystosowanie się pacjenta do nowo powstałej sytuacji. Cały personel medyczny musi być współautorem działania ukierunkowanego na pokonywanie następstw zawału. Dotyczy to nie tylko sprawności fizycznej pacjenta, ale również sprawnego funkcjonowania psychicznego.
Ażeby osiągnąć ten cel, chory musi uzyskać niezbędne informacje o istocie choroby i całym procesie rehabilitacyjno – leczniczym, którego celem jest przywrócenie optymalnego stanu psychofizycznego.
W większości przypadków poczucie bezpieczeństwa, oraz ograniczenie narastania lęku i depresji udaje się osiągnąć w trakcie leczenia szpitalnego. Akceptacja choroby i przystosowanie się do wynikających z niej ograniczeń jest głównym zadaniem w przebiegu rehabilitacji poszpitalnej. Na tym etapie leczenia najlepszym rozwiązaniem dla pacjenta jest ośrodek rehabilitacji kardiologicznej, w którym powinien uzyskać stabilizację choroby. Poprzez rehabilitację fizyczną zwiększa się ogólna wydolność organizmu, a chory ma możliwość wyrobienia samooceny co do dalszego funkcjonowania w życiu prywatnym i zawodowym
Podobne artykuły: