Medycyna i technika jest dziś w stanie przedłużać ludziom życie zagrożone chorobą. Nie potrafi uczynić go jednak pełnowartościowym, wyjść naprzeciw ludzkim pragnieniom i aspiracjom. Ażeby osiągnąć ten cel musi być spełniony warunek zniesienia barier oddzielających osoby niepełnosprawne od reszty społeczeństwa.
Na świecie żyje ponad pół miliarda osób niepełnosprawnych. Średnio co dziesiąty człowiek ma problemy psychiczne lub fizyczne.
W Polsce ostatnie pełne dane pochodzą z Narodowego Spisu Powszechnego z 2002 roku, wg którego było ponad 5,5 miliona osób niepełnosprawnych, czyli co siódmy Polak był osobą niepełnosprawną, co daje nam ponad 14% społeczeństwa. Wg przeprowadzonego przez GUS w 2004 roku badania „Stan zdrowia ludności Polski” osób niepełnosprawnych było ok. 6 milionów, co stanowiło 16% społeczeństwa. Po zakończeniu i opracowaniu obecnie trwającego Narodowego Spisu Powszechnego będziemy mieli pełne i aktualne dane dotyczące osób niepełnosprawnych w naszym kraju.
Notowana od wielu lat tendencja wzrostu liczby osób niepełnosprawnych ściśle związana jest ze współczesną cywilizacją. Postęp techniczny, motoryzacja, zanieczyszczenie środowiska, rozwój przemysłu, styl i warunki życia są czynnikami prowadzącymi do powstawania ciężkich chorób i kalectwa. Osiągnięcia nowoczesnej medycyny ratują życie człowiekowi, który przebył groźną chorobę, uległ ciężkiemu wypadkowi, a także pozwalają uratować życie noworodka z ciężkimi wadami wrodzonymi.
Rehabilitacja jest ograniczonym w czasie procesem mającym na celu umożliwienie osobie kalekiej uzyskania optymalnego poziomu funkcjonowania fizycznego, umysłowego i społecznego. Jest więc procesem leczenia, nauczania, usprawniania i przystosowywania do normalnego życia osób, które na skutek choroby, urazów lub wad wrodzonych utraciły zdrowie, lub grozi im inwalidztwo. Celem rehabilitacji jest osiągnięcie przez pacjenta optymalnego poziomu funkcjonowania.
Rehabilitację stosuje się we wszystkich rodzajach schorzeń: narządu ruchu, układu oddechowego, krążenia, w ginekologii, neurologii, reumatologii, chorobach psychicznych, upośledzeniu umysłowym i wielu innych.
Złożone problemy występujące w życiu osób niepełnosprawnych i inwalidów powinny być rozwiązywane, a skutki choroby i kalectwa łagodzone.
Nie ważne jest to, co się straciło, ale to, co pozostało i na co można liczyć.
Podobne artykuły: