Rozszczep podniebienia, jest jedną najczęściej występujących wad wrodzonych w obrębie twarzoczaszki. Polega na nieukończonym rozwoju jamy ustnej w okresie embrionalnym. Prowadzi on do wtórnych zaburzeń w układzie kostnym, oddechowym, mięśniowym, słuchowym i głosowym oraz problemów emocjonalnych.
Określenie „rozszczep podniebienia” jest skrótem myślowym, pod którym kryją się różnorodne postacie przerwania ciągłości anatomicznej podniebienia (twardego i miękkiego), ale również wargi i wyrostka zębodołowego.
Wokół rozszczepu podniebienia toczą się ciągłe dyskusje, a to poprzez niezwykle złożoną i niejednorodną etiologię, jak i wielość koncepcji, zwłaszcza leczenia chirurgicznego, związanego przede wszystkim z pierwotnym zamknięciem szpary rozszczepowej. Odnoszą się one zarówno metod, jak i czasu operacji. Światową tendencją jest skracanie terminów podstawowego leczenia chirurgicznego, co ma związek z obniżeniem urazowości chirurgicznej.
Leczenie pacjentów z rozszczepami podniebienia jest bardzo długie i uciążliwe, zaczyna się w pierwszym roku życia i może trwać aż do ukończenia przez pacjenta 19 – 20 roku życia.
Rehabilitacja wady rozszczepowej twarzy podjęta we wczesnym okresie dzieciństwa ma wpływ na funkcje życiowe, społeczne, wygląd i mowę pacjenta przez całe jego życie. Stąd istotne znaczenie ma właściwy wybór postępowania chirurgicznego, foniatrycznego, ortodontycznego, laryngologicznego oraz usprawnianie mowy na każdym etapie leczenia.
Podobne artykuły: