Środowisko w jakim dziecko się wychowuje ma znaczący wpływ na jego rozwój. W wyniku zubożenia sfery emocjonalnej dziecka, będącej wynikiem choroby sierocej, długotrwałej hospitalizacji, wychowania w rodzinie patologicznej, czy w wyniku zaniedbań podstawowych potrzeb, może dojść do osłabienia motywacji do komunikacji.
Osłabione więzi emocjonalne, przebywanie w placówkach opiekuńczych, oraz brak opieki rodzicielskiej mają niekorzystny wpływ na rozwój dziecka, doprowadzając tym samym do opóźnień w rozwoju mowy. U dzieci, które do pierwszego roku życia nie miały indywidualnych kontaktów z rodzicami zaobserwowano opóźniony rozwój mowy. Ponadto dzieci te charakteryzowały się ubogim słownictwem biernym, słabą wiedzą ogólną. Objawy środowiskowego opóźnienia mowy mogą dotyczyć wszystkich struktur językowych o różnym stopniu złożoności.
Skutki zaniedbań środowiskowych są bardzo szerokie, dotyczą:
- gorszego stanu zdrowia i rozwoju fizycznego,
- opóźnień intelektualnych,
- słabszego rozwoju motorycznego i manualnego,
- obniżenia percepcji słuchowej,
- słabszego rozwoju poznawczego,
- opóźnień w rozwoju mowy,
- trudności w koncentracji uwagi,
- nadpobudliwości ruchowej,
- problemów emocjonalnych,
- małej motywacji,
- nieprawidłowości w zakresie postaw społecznych.
Podobne artykuły: