Logopedia jest dziedziną z pogranicza różnych dyscyplin naukowych. Nauka ta bez wiedzy dostarczonej przez lingwistykę, fonetykę, fonologię, nauki medyczne i psychologiczne nie mogłaby powstać ani się rozwijać.
Analiza wszelkich patologicznych zjawisk wymaga bowiem zrozumienia ich patomechanizmów, patogenezy, związków przyczynowo skutkowych oraz wpływu różnych czynników na rozwój i występowanie zaburzeń.
Wymaga też znajomości normy oraz umiejętności odróżniania normalnych odmian rozwoju czy wymowy od patologii.
Językoznawstwo, fonetyka i fonologia dostarczają wiedzy logopedii na temat budowy języka i różnic między słowem pisanym a mówionym. Trudno byłoby oceniać sprawność językową dziecka, stwierdzać opóźnienie rozwoju mowy czy diagnozować naruszenie normy fonetycznej bez znajomości podstaw fonetyki i morfologii. Nie można by ocenić co jest patologią a co do niej nie należy.
Pisownia ortograficzna nie pozwala zanotować dokładnie wymowy, gdyż występują rozbieżności między tym jak mówimy a jak piszemy. Dlatego dla logopedy niezbędna jest znajomość pisma fonetycznego by móc dokładnie zapisać posłyszaną wymowę.
Duże znaczenie ma także znajomość typów opozycji fonologicznych ze względu na to iż, niektóre wady mowy polegają na myleniu słuchem lub w wymowie tylko pewnych fonemów np. dźwięcznych i bezdźwięcznych.
Osoby mające zaburzenia słuchu fonematycznego lub czucia ułożenia narządów mowy mylą fonemy różniące się tylko jedną cechą dystynktywną.
Znajomość fonologii i fonetyki jest bardzo ważna w pracy logopedy ze względu na wartości diagnostyczne a także umożliwia dokładniejsze poznanie charakteru wad.
Podobne artykuły: